Archive for Άρθρα

Συλλογές και Εκθέσεις – μια σχέση συμβίωσης

Anne T. Lane

Installing an exhibition is teamwork. Thanks to Matt Leininger for the picture.

Installing an exhibition is teamwork. Thanks to Matt Leininger for the picture.

Μια έκθεση μπορεί να σχεδιασθεί με διάφορους τρόπους. Συνήθως η ιδέα υπάρχει πρώτη, και κατόπιν συγκεντρώνονται το κείμενο και τα τέχνεργα προς υποστήριξη της ιδέας. Μερικές φορές ένα τέχνεργο ή μια ομάδα τεχνέργων ενσαρκώνουν μια ιδέα και το υπόλοιπο της έκθεσης δημιουργείται γύρω τους. Μερικές φορές, προκειμένου να είναι απρόσβλητη από βόμβες ή φορητή μια έκθεση γίνεται εξ ολοκλήρου με γραφικά και εικόνες των αντικειμένων υποστηρίζουν την ιδέα. Είτε τα αντικείμενα αποτελούν μέρος της συλλογής του μουσείου ή πρόκειται να προέλθουν από δανεισμό από άλλο ίδρυμα ή φυσικό πρόσωπο, το τμήμα συλλογών γίνεται μέρος της εξίσωσης νωρίς στη διαδικασία.

Η επιλογή των υποψηφίων προς έκθεση τεχνέργων μεταξύ των διαθέσιμων αντικειμένων είναι κατ’αρχήν θέμα έρευνας στη βάση δεδομένων και στις συλλογές των πιθανών δανειστών. Ένας κατάλογος δυνατοτήτων δίνεται στο προσωπικό των συλλογών, το οποίο εντοπίζουν τα αντικείμενα για να τα δει ο επιμελητής και ο σχεδιαστής της έκθεσης. Κάθε αντικείμενο αξιολογείται όχι μόνο για την καταλληλότητά του στην αφήγηση της ιστορίας, αλλά και για την κατάστασή του και την ευπάθειά του στις πιέσεις του χειρισμού και της έκθεσης στο φως. Μερικές φορές περιοριστικοί παράγοντες είναι μόνο και μόνο το μέγεθος ή το βάρος, ή κατά πόσον ή όχι το αντικείμενο μπορεί να προστατευθεί από περίεργους επισκέπτες που δεν αναγνωρίζουν τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει ο χειρισμός τους.

Μόλις γίνουν οι επιλογές, ακολουθείται μια σειρά από βήματα, προκειμένου να προετοιμασθούν τα αντικείμενα για έκθεση. Ενημερώνονται ή γράφονται τα δελτία διατήρησης/κατάστασης των αντικειμένων και γίνονται φωτογραφίες για την υποστήριξή τους. Οι σχεδιαστές της έκθεσης πρέπει να γνωρίζουν τα μεγέθη και τις απαιτήσεις φωτισμού, προκειμένου να καθορίσουν τις εργασίες επί των προθηκών και την τοποθέτησή τους, καθώς και την πιθανή ανάγκη για την εναλλαγή των ευάλωτων αντικειμένων. Το προσωπικό των συλλογών του προσωπικού με τη σειρά του πρέπει να καθορίσει τι τις μεθόδους ανάρτησης ή τα στηρίγματα που πρέπει να κατασκευασθούν για να για να εξασφαλισθεί η σταθερότητα του κάθε αντικειμένου. Και οι σχεδιαστές της έκθεσης το προσωπικό των συλλογών πρέπει να έχουν άριστη γνώση των αποδεκτών υλικών για ένα ασφαλές περιβάλλον έκθεσης. Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο τις προθήκες, τα στηρίγματα και τα επιχρίσματα, αλλά επίσης και το υπόβαθρο των γραφικών, τα μελάνια, και τις κόλλες.

Just in case... the registrar makes sure the lights are alright. Thanks to Abbi Kaye Huderle for the picture

Just in case… the registrar makes sure the lights are alright. Thanks to Abbi Kaye Huderle for the picture

Η εγκατάσταση είναι πάντα ένα κοινό έργο. Για να πάει ομαλά, ο καθένας πρέπει να ξέρει πού και πότε πρέπει να τοποθετηθεί κάθε κομμάτι. Το προσωπικό και οι εθελοντές εργάζονται μαζί για να μεταφέρουν τα αντικείμενα από την αποθήκευση στην αίθουσα της έκθεσης, ανοίγοντας το δρόμο και ανοίγοντας και κλείνοντας πόρτες, όπως απαιτείται. Μόλις οποιαδήποτε αντικείμενα βρίσκονται στην αίθουσα της έκθεσης, κάποιος πρέπει να είναι εκεί ανά πάσα στιγμή για να κρατά μακριά τα μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Τοποθετούνται οι βάσεις και τα μονωτικά υλικά, στερεώνονται τα αντικείμενα, και στη συνέχεια πρέπει να προσαρμοσθούν τα επίπεδα φωτισμού. Το προσωπικό των εκθέσεων πάνω σε σκάλες και το προσωπικό των συλλογών στο επίπεδο του δαπέδου, εργάζονται για να κατευθύνουν και να ελέγξουν τα επίπεδα φωτισμού, ώστε τα αντικείμενα να φωτίζονται με σαφήνεια, αλλά να μην κινδυνεύουν από πάρα πολύ φως. Η άνεση του κοινού πρέπει επίσης να ληφθεί υπ’όψιν, καθώς ένα πολύ δυνατό φως που πέφτει στα μάτια του επισκέπτη από την άλλη πλευρά της αίθουσας είναι ένα σοβαρό ελάττωμα. Ένα τελευταίο γυάλισμα των προθηκών από πλεξιγκλάς και η έκθεση μπορεί να ανοίξει.

Ακόμα και μετά την ολοκλήρωση μιας έκθεσης, το προσωπικό της έκθεσης και των συλλογών πρέπει να ελέγχουν τακτικά ότι οι προθήκες είναι καθαρές, ότι τίποτα δεν έχει μετακινηθεί από τη θέση του, ότι οι επισκέπτες δεν έχουν βρει τρόπους για να πιάσουν ή να ενοχλήσουν τα εκθέματα, και ότι τα επίπεδα του φωτός διατηρούνται σωστά. Το προσωπικό των συλλογών, επίσης, ελέγχει για ενδείξεις παρασίτων. Αν κάτι μη τι άλλο έχει βρεθεί να είναι στραβά, αναφέρεται στην αρμόδια υπηρεσία και διορθώνεται με τη λιγότερη δυνατή παρέμβαση στην έκθεση.

Μετάφραση: Γεωργία Φλούδα

This text is also available in French translated by Marine Martineau.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmail

Καθ’οδόν με τους βοηθούς του Νώε

skeletons_anika.-08 του Klaus Pichler

© Klaus Pichler


Όταν είδα για πρώτη φορά φωτογραφίες από το έργο «Σκελετοί στο ντουλάπι» του Klaus Pichler, ήμουν συγκλονισμένη. Κάποιος έκανε κάτι, το οποίο εγώ και σίγουρα πολλοί από τους συναδέλφους μου έχουν συχνά σκεφτεί: κάποιος θα έπρεπε να το φωτογραφήσει AYTO. Οι όμορφες και παράλογες συνθέσεις που προκύπτουν όταν συναντηθούν οι συλλογές και η καθημερινή εργασία σε ένα μουσείο. Προσεκτικά, ζήτησα από τον φωτογράφο από τη Βιέννη αν μας επιτρέπεται να δημοσιεύσουμε ένα κείμενο και μερικές φωτογραφίες από το έργο. Η απάντηση ήταν πολύ θετική: όχι μόνο αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα, αλλά θα μας έγραφε κι ένα κείμενο για το πώς ήταν να συνεργάζεται με τους επιμελητές στα μουσεία! Απολαύστε το!

skeletons_anika.-21  του Klaus Pichler

© Klaus Pichler

Περισσότερα από τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από το πρώτο ραντεβού για τη σειρά φωτογραφιών μου «Σκελετοί στο ντουλάπι» στα μη δημόσια μέρη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Παρ’όλα αυτά, μπορώ να θυμηθώ το πρώτο μου ταξίδι στα υπόγεια, τις αποθήκες και τους αποθηκευτικούς χώρους του μουσείου σαν να ήταν χθες.

Μερικά λόγια για την προσωπική μου ιστορία: μεγάλωσα στην ύπαιθρο, και κάθε φορά που η οικογένειά μου έκανε ένα ταξίδι στη Βιέννη, επέμενα να επισκεφθούμε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Το γεγονός λοιπόν ότι ως ενήλικας είχα την άδεια να τραβήξω φωτογραφίες στους «ιδιωτικούς» χώρους του μουσείου έχει κάποιο είδος συναισθηματικής αξίας.

skeletons_anika.-17 του Klaus Pichler

© Klaus Pichler

Πίσω στο θέμα: η πρώτη επίσκεψη στα παρασκήνια ήταν συναρπαστική. Σκεφτείτε παιδικές αναμνήσεις από επισκέψεις σε εκθέσεις, σκεφτείτε την ταινία «Νύχτα στο Μουσείο» ή την Κιβωτό του Νώε με τις πόρτες της να έχουν μόλις ανοίξει. Ζώα δίπλα σε ζώα, ώμο με ώμο, παγωμένα στις ενέργειές τους, νεκρά, αλλά και ζωντανά ωστόσο. Και ανάμεσα σε αυτά: οι επιμελητές, οι οποίοι με καθοδηγούσαν μέσω των ταρυχευμένων κοπαδιών με μεγάλη γνώση και εξοικειωμένοι με κάθε γωνιά των γιγάντιων εγκαταστάσεων αποθήκευσης. Χωρίς αυτούς, κατά πάσα πιθανότητα θα εξακολουθούσα να είμαι στο υπόγειο του μουσείου, χαμένος στους ευρύχωρους διαδρόμους.

skeletons_anika.-03 του Klaus Pichler

© Klaus Pichler

Είναι ακόμα ζωντανή στη φαντασία μου η εικόνα, με πόση προσδοκία ξεκλείδωναν τις πόρτες ενός δωματίου στο οποίο δεν είχαμε ξαναμπεί πριν, γνωρίζοντας τα αξιοθέατα που μας περίμεναν πίσω από τις πόρτες. Θυμάμαι, επίσης, πόσο γρήγορα απαντούσαν οι επιμελητές σε όλες τις ερωτήσεις μου, ανεξάρτητα από το πόσο λεπτομερείς ήταν αυτές, καθώς και τον σχετικό ενθουσιασμό τους. Είχα συχνά την εντύπωση ότι οι επιμελητές είχαν δημιουργήσει μια πολύ στενή σχέση με τα εκθέματα και απολάμβαναν το χρόνο ανάμεσα στην «οικογένειά» τους, μερικές φορές τέσσερα επίπεδα κάτω από το έδαφος.
Ήμουν εντυπωσιασμένος από την υπερηφάνεια των επιμελητών για ένα συγκεκριμένο έκθεμα, όπως για παράδειγμα μια αντιλόπη του είδους Blue Buck, το οποίο έχει εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό και υπάρχει μόνο ως μια χούφτα εκθεμάτων σε όλο τον κόσμο. Ή από την προθυμία ορισμένων συνταξιούχων επιμελητών, οι οποίοι περνούσαν εθελοντικά το χρόνο τους με την ανακαίνιση των συλλογών διατηρημένων φυτών του βοτανικού τμήματος.
skeletons_anika.-10 του Klaus Pichler

© Klaus Pichler

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ολόκληρη η σειρά φωτογραφιών μου θα είχε μόνο το μισό μέγεθος, αν δεν έπαιρνα χίλιες συμβουλές και προτάσεις από τους επιμελητές σχετικά με το πού να ψάξω για ειδικά εκθέματα ή πού να βρω φωτογενείς γωνιές του μουσείου. Και χρησιμοποιώ τώρα την ευκαιρία να γράψω ένα κείμενο που απευθύνεται στους επιμελητές για να πω ένα θερμό «ευχαριστώ» στους επιμελητές που με καθοδήγησαν κατά τη διάρκεια του έργου μου.

Klaus Pichler

Το βιβλίο «Σκελετοί στο ντουλάπι», με φωτογραφίες από τον Klaus Pichler και κείμενα από τους Klaus Pichler, Julia Edthofer και Herbert Justnik, θα κυκλοφορήσει στις 15 Ιουνίου 2013 σε αγγλική έκδοση 750 αντιτύπων (αριθμημένων με το χέρι), με σκληρό εξώφυλλο και σκληρόδετο, 112 σελίδες, 63 φωτογραφίες. Τιμή: € 30, – συν ΦΠΑ.
Μπορεί να παραγγελθεί μέσω της ιστοσελίδας του Klaus Pichler.

Μετάφραση: Γεωργία Φλούδα

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmail